شده است به اينكه بزرگ‌ترين احياء او رهبرى و هدايت او است ، و ظاهر اين است كه « تذلّوه » عطف بر جزاء باشد ، و بعضى آن را به همزه استفهام و واو خوانده‌اند از راه انكار ، و بعضى بدال از دلالت دانسته‌اند و آن را جواب سؤال مقدرى گرفته‌اند كه ممكن است از ناصبى گدائى كند و غيره ، و امام جواب داده كه : اگر مىخواهيد او را به سؤال از ناصبى دلالت كنيد او از ناصبى سؤال نمىكند زيرا مرگ براى او بهتر است از گدائى نزد دشمن ، پس اطعام او احياء او است . از مجلسى ( ره ) - در قاموس است كه : استبرق ، ديباى كلفت است و معرب استرده است ، يا ديبائى است كه طلاباف باشد يا پارچهء ابريشمين نازك است چون ديبا . « في ستر من اللَّه » يعنى او را مستور دارد از گناهان يا از عقوبت و عذاب يا از گرفتارىها يا از رسوائى در دنيا و آخرت . از مجلسى ( ره ) - يا براى او ثواب اين گفتار را بنويسد تا روز قيامت . از مجلسى ( ره ) - مشهور است كه اين آيه در بارهء انصار نازل شده است كه مهاجران را در آنچه داشتند بر خود مقدم مىداشتند ، و از طريق عامه روايت شده است كه در بارهء امير المؤمنين ( ع ) نازل شده كه خود و خاندانش سه روز گرسنه ماندند و سپس يك اشرفى وام گرفت و مقداد را ديد و دانست كه او هم گرسنه است و آن را به وى داد و اين آيه با مائده آسمانى براى آن حضرت نازل شد و اين داستان طولانى است كه من آن را در كتاب كبير ( بحار الانوار ) نقل كردم و بر هر دو وجه حكم آن عمومى است و در غير مورد نزول هم جارى است . از مجلسى ( ره ) - اختصاص به هفتاد اين است كه اگر از آن تجاوز كند متجاهر به فسق گردد و ديگر احترامى براى او باقى نماند